ကဗ်ာဟာ မန္းျမိဳ႕ေတာ္ေပါက္စီပဲ ေခတ္ဟာ ေလာ္လီေပါ့ပ္ပဲ သံသရာဝဋ္ဆင္းရဲကို ေျခနဲ႔နင္းျဖတ္ဆိုလည္း ရဲတယ္

ၿမိဳ႕ျပအတုေတြ ေပါတယ္ ၊ ဟစ္ေဟ့ာပ္သီခ်င္းေတြ ေပါတယ္ ၊ သံစဥ္ေတြ ေႏြရာသီထဲ ျငိမ့္ဆင္း ထရန္စေလးရွင္း အသစ္ႀကီးပဲ ။ ေနာက္လ ပိေတာက္ေတြ ပြင့္မယ္ ၊ ေနာက္ႏွစ္ မီးေတြလင္းမယ္ ။ အခ်င္းခ်င္း ေခ်ာင္းဟန္႔ သတိေပး ၊ ဂလိုဘယ္လိုက္ေဇးရွင္းအသစ္ႀကီးပဲ ။ ေဂးလ္ဘာသာစကားေတြက ၂၀၀၇ ခုႏွစ္ေလာက္က ေခတ္စား ၊ အခု ၂၀၁၄ မွာ ကိုရီးယားစကားေတြ ေခတ္စားတယ္ ။ ကမာၻဟာ ျပားသြားျခင္း (သို႔မဟုတ္) ဖ်ားသြားျခင္း ။ ေယာက်ၤား ၁း၃ မိန္းမ ၊ မ်ိဳးရိုးဗီဇဟာ အေရးပါလာမႈ ။ ထံုးစံအတိုင္း ခ်စ္ကြဲညား ျမန္မာ့ဗီဒီယိုေခြေတြ ၾကည့္ ။ ထံုးစံအတိုင္း အေပါစား ဝတၳဳေတြ ဖတ္ ။ ထံုးစံအတိုင္း နိုင္ငံေရးေတြ ေျပာ ။ ဆိုရွယ္ျဖစ္မႈနဲ႔ ေရာျပီး ပါးေျပာင္လာတဲ႔ ေဖ့စ္ဘြတ္ေတြ တြစ္တာေတြ သံုးစြဲ ။ ကိုယ္ခ်င္းစာတရားနဲ႔ မိဘမဲ႔ကေလးတစ္ေယာက္ ဒိုေနးရွင္းေပါင္မုန္႔ႀကီး ကိုက္လို႔ အြန္လိုင္းေပၚတက္လာတယ္ ။ တန္ဖိုးနည္း အိမ္ယာေတြ တန္ဖိုးနည္း ဖုန္းေတြ တန္ဖိုးနည္းကဗ်ာစာအုပ္ေတြ အြန္လိုင္းေပၚတက္လာတယ္ ။ စကားမပီတဲ႔ ကေလးကို ေရွးေဟာင္းသီခ်င္းေတြ ဆိုခိုင္း ၊ တကယ့္ကို ေပၚပင္ဟာသပဲ လက္ခုပ္တီးအားေပး ။ ကမာၻေက်ာ္ မ်ိဳးခ်စ္ကဗ်ာဆရာ ၊ ေရေသာက္ရင္း သြားၾကားညပ္တာလည္း ရွက္စရာပဲ လက္ခုပ္တီးအားေပး ။ ဂူးဂဲလ္မွာ ကိုယ့္နာမည္ကိုယ္ရိုက္ရွာတယ္ ။ ေျမပံုထဲကအတိုင္းပဲ လိွဳင္သာယာ မီးခြက္ေစ်းကေန ေလာ့အိန္ဂ်လိစ္ ဘူတာ႐ံုအထိ ။ နား ၊ ႏွာေခါင္း ၊ မ်က္လံုး ႀကံဳရာပစ္ဆြဲ အဓိကအခ်က္က ရင္သားႀကီး အိတြဲမေနရင္ ရၿပီ ။ ဝဋ္ဆင္းရဲလား အေရခြံပါလန္သြားမယ္ ။ သိပ္သိ ၊ သိပ္တတ္ ၊ ေခတ္ကိုက အဂြမ္းႀကီး ။ ဒီမိုကေရစီကို ဖြန္ေၾကာင္တယ္ ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကို ဖြန္ေၾကာင္တယ္ ။ အမွတ္တရ ရက္မွန္သမွ် ဖြန္ေနတဲ႔ ဖြန္အနုပညာ ၊ ဖြန္ေၾကာင္လူ႔အဖြဲ႕အစည္းလို႔ ငါက သတ္မွတ္ေတာ့ ေလတာေပါ့ တဲ႔ ။ ဖက္ခ္ပဲ ။ ဘုရားသခင္ေတာင္ မဖတ္ဖူးတဲ႔ ငါ့ကဗ်ာကို မင္းကအလြတ္က်က္ျပီးေျဖတယ္ ။ ကိုယ္သိသေလာက္ဟာ အမွန္တရား မျဖစ္ဘူး * ေမာင္မိုးျမင့္က အရူးပဲ ဒါကို လက္ခံတဲ႔ ငါလည္း ေစာက္ေပါပဲ ။ ငါ ေလးစားတဲ႔ေကာင္ေတြ ေခြးဘဝေရာက္မွာ ငါစိုးရိမ္တယ္ ။ တန္ဖိုးထားမႈလြဲေခ်ာ္ေတာ့ အတုေတြပဲ ေစ်းကြက္ခ်ဲ႕လာ ။ သဘာဝပဲ ပစ္ထားလိုက္စမ္း ။ အာေပတူးခ်င္း မ်က္ေစာင္းခ်ိတ္ဆြဲ ၾကြပ္က်ဲစရာၾကီး ။ ဒီလို ဂေဂ်ာင္ကဗ်ာေတြကိုပဲ ဖတ္ေနရတယ္ ။ မဂၢဇင္းစာမ်က္နွာေတြမွာ ငါဖီးလ္မလာတဲ႔ စာေတြနဲ႔ ဝဲပစ္လိုက္တယ္ ။ ေအာင္ရင္ၿငိမ္းပဲ ၊ ေအးခ်မ္းပဲ ၊ ရင္ခြင္ရွိန္းပဲ စိတ္ခံစားမႈက အတိတ္ကို ဖ်က္ခ်လိုက္ျပီ ။ သားေလ်ာသြားတဲ႔ ဗိုက္ကပူလာ ။ အဆဲသန္တိုင္းသာ ကဗ်ာဆရာျဖစ္ရင္ သားငါးေစ်းမွာ ကဗ်ာဆရာေတြ အပံုလိုက္ပဲ ။ မင္း ခ်ိန္ခြင္ႀကီးကို လမ္းေဘးစာအုပ္ထဲ ပစ္ခ် ။ ေနာက္ဆံုးအဆင့္မွာ ေရာင္တူေရာင္ကြဲ ေဂၚလီလံုးေတြ ႏိႈက္ျပီး အဂၤါထိပ္မွာ ပစ္တပ္လိုက္တယ္ ။ ေဘာဇ္ပဲ ။ မင္းစြဲသြားလိမ့္မယ္ ဒီကဗ်ာ ။







ေႏြစကူး